Kuota zero


“Nuk do të takohemi më”.
Mesazhi i erdhi në mëngjes, ajo nuk kërkoi shpjegime.
Duhet të japë prova të guximit. Sulmin e radhës, e priste. Kur goditja bëhet seriozisht, ajo e ka të pamundur të sillet si vajzë naive, reagon pa emocione.
Doli bregut të liqenit të qartësohej. Drita e parë e mëngjesit zbulon një nga një hijet e pemëve të parkut. Bari i lagur nga vesa ngre kokën të përgjojë ngjalljen e ditës. Buzës së ujit, gjatë natës, kanë shkarkuar një mori kodrinëzash rëre vendosur dy e nga dy. Nga shëtitorja ngjanin si gjire vajzash të virgjëra argalisur nga gudulisja e valëve të liqenit. Vështroi gjoksin e saj. Dy gjiret e vegjël heshtin të nemitur për nën bluzë.
Kollitja e dallgëve në gropëzat e bregut, imiton gripin gjithëvjetor të së ëmës. Sytë e njerëzve të rrallë i ndjen në shpinë, pastaj brenda kokës, pas retinës, përzihen vështrimet. Këta që shikojnë edhe me sytë e saj, janë lupë e moralit. Ndjen kodet të zbresin në gojë, duar, zemër e këmbë. Pastaj predikimi buzëqesh ngadhënjimtar.
“Po unë si do të vdes, e vetme?
-Do të shpall fejesë, – mori vendim për t’i bërë ballë qullosjes.
-Mos është çmenduri?
-Vetëm budallenjtë nuk ia dinë vlerën”- iu përgjigj vetes.
U kthye. Nxitoi drejt rrugës “Naim Frashëri”. Takat e larta i pengohen në pllakëzat e gurta. Punishtja e llokumeve me arra, e famshme në gjithë vendin, qëndronte atje prej fëmijërisë së saj. Nuk i ishte afruar që kur mezi arrinte të nxirrte hundën mbi banakun e shitjes.
-Njëzet e dy, të mëdha, – i foli gruas me flokë të thinjur duke e shikuar drejt në sy.
-Për kolektivin?
-Hyn në çmim përgjigja?- ia preu hovin buzëqeshjes që po ravijëzohej në fytyrën e plakushes.
Fjalët e serta krijuan distancën e domosdoshme.
Nxitoi. Ora po i afrohej tetës. Edhe pse dita e fundit e paraqitjes në shkollë, riti i orarit nuk kishte pësuar asnjë krisje. Korridori pa prani nxënësish, i ngjau me një grykë të pushtuar nga qetësia e pasgoditjes atomike. Shtyu derën e sallës së mësuesve. Tre kolege tymosnin cigare dhe vështronin secila në hesap të vet.
-Kot na lodhin që në pikë të sabahut, – iu përgjigj njëra prej tyre, përshëndetjes së Sandës.
Dy të tjerat tundën kokën.
Zuri vend pranë tavolinës së madhe dhe u bë menjëherë pjesë e natyrshme e atij pushimi melankolik armësh të ngjeshura pas karrigeve. U çudit me krahasimet nga situata luftarake.
“Produkt i llokumeve. Edhe pakot e dinamitit llokume quhen. Të shohim si do të shpërthejnë.”
Pas orës tetë salla filloi të mbushet. Kur aty hyri drejtoresha, e njëzet e dyta pjesë e trupës mësimore, Sanda u ngrit më këmbë, u kollit, dhe, para se drejtoresha të bënte shenjën e zakonshme për të komunikuar diçka të rëndësishme, ajo e imitoi në mënyrë të përkryer. Kolegët e vështruan të çmeritur, pasi ia njihnin tekat drejtoreshës, që kurrë nuk do të pranonte t’i ironizojnë sjelljet.
-Do të fejohem, më uroni!
-Nxori nga çanta pakon e llokumeve, ftoi të parën drejtoreshën.
-Të trashëgohesh! – E kafshoi. Hidhësinë e përcolli me llokmën e ëmbël.
U bë rrëmujë.
-Hair ishalla?- u bë kureshtar më i vjetri.
-Në Tiranë, dhe jo ishalla. Nuk ta mbush gojën llo- kumi?
-I bukur?
-Si ty.
-Ishalla, jo siç jam sot.
-Prapë me ishalla ti? – i doli në mbrojtje Sandës më e shkurtra ndër mësimdhënësit.
-Quhet?
-Kleit.
E tha aq shpejt sa dhe vetë u çudit si i doli emri i shokut të fakultetit. Tjetër pat menduar.
Të tjerët nuk e ngacmuan, por dhe ajo humbi në shkërmoqjen e mendimeve të mëngjesit për të mos e mbyllur pleqërinë vetëm. Lajmi i para pak ditëve se këtë të shtunë, pra nesër, Kleiti do të shfaqte për herë të parë në Vlorë dramën e re, iu fiksua dhimbshëm në tru, ngacmoi fantazinë.
Pas pak u gjend në shtëpi. Përqafoi të ëmën dhe i pëshpëriti:
-U fejova.
-Më duket shumë nursëz.
-Do të mësoheni me njëri-tjetrin.
-Si e latë, do shkojmë atje, apo do të vijë ai të jetojë me ne?
-Të shikojmë.
-Kjo është kryesorja. Çuna gjen sa të duash, por …
-Mama mos u bëj e grindur. Sidomos tani.
E ëma nuk foli.
-Nesër do të iki në Tiranë.
-Sa do të rrish?
-Them një javë.
-Po unë?
-Me tët motër. Vetëm një javë.
Para pasqyrës hezitoi për herë të parë. Siguria e deri- tanishme u lëkund.
“Si po nisem kështu?”
Dikur ka qenë e kënaqur t’i mbushte ditët me ëndrra, por tani nga karnavalet e fatkeqësive, ndihet e mashtruar. Aksidenti ku humbi të dyja këmbët, e bëri të ëmën të përgjojë gjithçka. Asnjë bisedë në dhomat e tjera, asnjë blerje pa dijeninë e saj, asnjë lëvizje pa marrë lejë. Kur pakënaqet, fillon të murmurisë gjatë e më gjatë. Dhoma e saj ngjan me një zgjua bletësh ku ka hyrë paniku.
Ngurtësuar nën mbulesat e shtratit, ajo rri shtrirë mbi një masë të pëgërash që, derisa vjen e bija nga shkolla, i kanë dhënë grahmë të rëndë edhe fjalëve. Sikur të fliste më pak, t’i jepte vetes aftësi ndijimi, do të mund të krijonte hapësirë dhe për jetën e vajzës. Po të pushonte tjerrjen e fjalëve, shkëpuste fijet lidhëse me botën, humbte përgjithmonë mendjen dhe kjo mund të ishte fatkeqësia e radhës.
Gjithë të dashurit që Sanda guxoi t’i sjellë në shtëpi, të nesërmen i dërgonin lajmin: “Nuk do të takohemi më.” Si i sotmi.
Ikja e të atit e lehtësoi. Gjatë viteve të gjimnazit, por dhe pasi filloi mësuese, emri i tij e ndiqte si targë tmerri. E bija e… Pijanec, sherrxhi, i paskrupullt.
Kur e sollën pa ndjenja, ajo provoi ta ndihmojë të zinte shtratin në mënyrë të natyrshme dhe, për herë të parë në jetën e saj, u lut të vdiste, sepse ai do të qe më rehat nën masën e dheut ku pikat njelmëta të ujit dhe baltës do t’i zbutnin ngadalë gurmazin e djegur nga alkooli.
Po jepte shpirt budallallisht. Fytyra e përskuqur, sytë të çakërritur, gjuha varur si qenit në mes të vapës.
Nuk duroi. Vrapoi tek e ëma.
-Ai po vdes.
-Më ço atje!
E vendosi në karrocën e invalidit duke e rrotulluar si një masë brumi. Kur mbërritën në dhomën tjetër, trupi i tij kishte shtangur. Duart, të gërshetuara në gishtërinj, shpallin naivitetin e vdekjes…..
Në ditët e mëvonshme aromave të shtëpisë u mungonte grahma e alkoolit. Zhurmave, u ikën gromësirat. Klithmat e babait ngecën në murmurimat hundore të nënës.
E zhytur në heshtje të thellë, vendos të mos shkojë shpejt në dush. Se si i vinte ta largonte kutërbimin e shtëpisë, u mësua si me një samar që, kur e heq plagët malcohen.
Qëndron në qendër të dhomës, zbathur, gjysmë e zhveshur. Sytë i puliten nga sëmbimi i grahmave të jashtëqitjes, barnave mjekësore, thelpinjve të hudhrës që ulin tensionin e gjakut së ëmës dhe i trazojnë adrenalinën Sandës.
U nda me nënën që, pas shpëlarjes së trupit, të mos hynte në dhomë.
Nën ujin e dushit, dëgjon zërat e gjymtyrëve, lëkurës, shqisave. Qartësinë ia shton nuhatja e frikës. I tregon për çfarë realisht ka nevojë.
Të shndërrohet në grua.
Buzët janë lodhur nga artikulimi i fjalëve përshëndetëse, lajkatare, inatçore. Gjithçka do ta ndryshojë togu: “Të shndërrohem në grua!”
Rrugën për në Vlorë e bëri me autobusin e linjës. Vuri syzat e diellit. U ngjesh në ndenjëse e vetme, nguli sytë në celular. Nuk i shikoi udhëtarët e tjerë. U druhej të njohurve. Rruga e gjatë ktheu rregullin në shpirt, ku gjeti copëzat e hallakatura të vetvetes.
Vlora i bëri përshtypje vetëm për palmat e thara në shëtitoren Qendër – Skelë. Në qiell enden re budallaqe që papritur u bënë bashkë e lëshuan shi të rrëmbyeshëm. Fletët e thara të palmave u shtrinë mbi trupin e tyre të drejtë si mbulesat e femrave myslimane. Një shkulm lagështire i fshikulloi fytyrën
Eci me vrap deri tek farmacia dhe, kur pa farmacistin bukurosh, që e përshëndeti lehtë, nuk e pati të vështirë t’i kërkojë një pako kontraceptivësh oralë. Ai i shërbeu qetë, pa ndërtuar në fytyrë asnjë lloj shprehjeje.
Shiu iku i vrullshëm, siç erdhi. Retë u larguan të pe zmatuara drejt ishullit të Sazanit. Qielli shkithet nën vete. Qyteti ka shtrirë gjymtyrët. Pllakave të trotuarit rrëshqasin rrëke uji të errëta si shushunja në pulpat e mavijosura.
Rrugën deri te teatri e shfrytëzoi. Zuri dhomë në hotel, rinoi makijazhin, ndërroi fustanin, kundroi veten me mos- besim.
“-U ke hyrë në sinor peripecive. Mos ji kaq e qetë.
-Më e keqja është e padëmshme.”
Vogëlsirat mbushën kohën pa u ndjerë.
Pranë teatrit u gjend gjysmë ore para se të fillonte shfaqja. Synimi i Sandës përmblidhej shkurt: t’i bjerë në sy Kleitit. Sapo të arrinte qëllimin, koha do të merrte kahun e zakonshëm, ritmin e duhur.
Një vajzë e vogël me lule ndër duar hyri nga porta kryesore. Sa s’ bërtiti nga gjetja. Hodhi sytë përqark. Asgjë. Pyeti një kalimtar se ku shiteshin lule të freskëta. Nuk qe larg.
Shfaqja e tërhoqi me konvencionin. Loja e aktorëve e shpëlarë. Pas duartrokitjeve, në skenë dolën të gjithë: aktorët, regjisori, Kleiti. Derisa Sanda arriti te skena, në të qenë ngjitur disa vajza me lule. Të shumtat për aktorët.
Këmbët po i ceknin shkelzën e fundit, kur ndjeu një krismë të fortë në gjoks. Dhimbjen e trazoi grahma e dho- mës së shtëpisë që nëpër një shteg të fshehtë, kishte ardhur e rrinte këmbëkryq në skenë. Frika se mos Kleiti largohej, ia mbajti sytë hapur. Ai qëndronte në mes, pothuajse i vetmuar. Ballin të zmadhuar nga rënia e flokëve, qethur si çunak, sytë të dallueshëm për ngjyrën blu marramendëse, cepat e buzëve ngrirë në buzëqeshje pa adresë.
-Sand.
-Të lumtë.
Në përqafimin e tij mall dhe ngërç. Lulet i vendosi te këmbët.
-Me kë je?
-Vetëm.
-Më prit.
Sanda u tërhoq në cep të skenës. Me takën e hollë të sandaleve shkeli bishtat e cigareve, copërat e letrave, pllangat e birrës, shamitë e zhubrosura të hundëve. Rrjeta e hedhurinave ka lëshuar pengun e aktorëve, ndehet pa forcë mbi skenë. Ndjen krupën që e pushton sa herë merret me aromat dhe veten.
Pamja trendi e Kleitit i mjaftoi t’i besojë pa mëdyshje dinakërisë që ka shestuar prej ditës së djeshme. Ajo mendon se pezhishka ku duhet të bjerë ai, është e padukshme. E kaluara, kur gjen forcë të kthehet në të tashmen, ka vetinë e këpucëve të adoleshencës me të cilat ke bërë marrëzira dhe nuk i shpëton ngasjes t’i futësh me forcë në këmbë.
Pas kësaj ajo humb në të ardhmen. Kahu i kohës i duket veçse një qark që mund t’i prekje të tre dimensionet e saj njëherësh.
-Ku bëhesh?- filloi me pyetje Kleiti i sapo kthyer.
-Ja, me ty.
-Më tej?
-Me pushime në Vlorë.
-Ke kohë?
-Të gjithën.
Ai i futi krahun pa drojë.
-U bënë vite. Më fol për veten.
-E martuar. Jetojmë në qytetin tim. Kemi një vilë këtu. Burri më vjen pas një jave. Mjaftojnë këto?
-Më ka marrë malli.
-Nuk luan me mua?.
-E bukur ajo kohë.
-Po unë nuk kisha as para, as Tiranën.
Kleitit nuk i pëlqen të merret me të shkuarën. Hyjnore është qetësia. Zëri i së kaluarës shuan kumbimin e vra- mendjes për fjalët bosh të tradhtisë bashkëshortore. Ende da- shuria e për Sandën e vret si një guralec i fshehur në cepin e brendshëm të këpucës. E ndiente kur hedh hapa të gjatë.
-Në vilë do të më presësh?-iu drejtua Sandës duke e vështruar në sy.
-Jo, në hotel.
-Nuk më besohet. Sa t’u përgjërova atëherë.
-Kisha frikë. Provinca e ka pajë virgjërinë.
Sanda përfytyroi veten në shtrat. Vështron vjedhurazi zhveshjen e tij. Ka në dorë fshehtësitë e jetës, di si të jetë joshëse, si ta kënaqë një mashkull, si ta fitojë babanë e pjellës së saj. Një ndjenjë e fortë i vërshon nëpër gjoks: fëmija do të jetë fryt i dashurisë së ringjallur.
Dhe pastaj do të zhduket nga jeta e Kleitit.
Ajo është e gëzuar, e ka të qartë çfarë lakmon. Shëtit dora-dorës me të, veshur me rrobat më të mira të mund- shme, pëshpërit mbyturazi, e çon ku do.
Sapo mbyllën derën e dhomës, Sanda e puthi lehtas në buzë. Hapi çantën e dorës, nxori pakon e kontraceptivëve. Mori një kokërr, kutinë e la mbi tavolinë. Shkoi te çezma, mbushi gotën. Bëri sikur e përcolli hapjen me ujë, por në të vërtetë e hodhi në lavaman.
-Besoj se nuk ke ngordhur për të ngrënë.
-Janë të tjerat më të ngutshme.
Filluan të zhvishen. Kleitit i bëri përshtypje natyrshmëria e të dashurës së tij të dikurshme. Sanda zhytet në heshtje, Kleiti në llomotitje.
Para se të hidhen në shtrat, ai vështroi mbështjelljen e medikamentit. Edhe pse emri nuk i duk i panjohur, pyeti:
-Përse ato kokrra?
-Siguri. Të jemi të lirshëm.
-Nuk bëj fëmijë. … Jam steril.
Sanda bëri sikur nuk e dëgjoi fjalën e fundit. Nuk donte të tregohej e sinqertë tani që çdo gjë mori rrokullimën.
-E di se po më lëndon? Si more guximin të më ndje- kësh, kur nuk bëhesh burrë në shtrat? Pse duhet ta paguaj unë paaftësinë tënde? Çohu dil, dil të mos bëj skandal!
– Nuk thashë ashtu, – vazhdoi ai i hutuar.
Ajo e kapi për krahu, e nxori te dera.
U përplas mbi krevat.
“Duhet të ketë mënyra të tjera për të mbushur ditët e mekura nga të pëgërat, ilaçet, hudhrat, murmurimat. A mund të pastrohet në mënyrë përfundimtare ajo dhomë?”

 

Nga Bujar Balliu