skip to Main Content

“Bashkëmoshatarët!

bashkemoshataret
E thotë këtë fjalë ngadalë, nën zë, për të rigjetur tharmin e rinisë së hershme, një kohë e largët, e humbur, një kohë e braktisur, e trishtueshme, si një jetimore. Por në ndryshim nga Irena, në qytezën franceze nuk provon asnjë lloj ndjenje për atë të kaluar që i kthehet në mendje e ngurtë, sterile; asnjë dëshirë për t’u kthyer, vetëm një ngurrim i lehtë, ftohtësi.
Po të isha mjek, diagnoza ime lidhur me rastin e tij ndoshta do të ishte kjo: “I sëmuri vuan prej mungesës së nostalgjisë”.
Milan Kundera