skip to Main Content

Kur flet dëshpërimi

Është viti 1882, nihilizmi ka mbërthyer gjithë Europën. Mjekësia nuk ofron shumë ngushëllim për vuajtjet ndërsa feja duket edhe më pak efektive. Zhozef Brojeri, themelues i psikanalizës, është në kulmin e karrierës së tij. Fridrih Niçe, filozofi i madh europian, është në prag të vetëvrasjes nga dëshpërimi, i pazoti për të gjetur një kurë për dhimbjen e kokës dhe sëmundje të tjera që e mundojnë – të dy personazhe të romanit “Kur qau Niçe” nga Irvin D. Yalom, psikoterapist dhe profesor i Universitetit të Stanfordit në SHBA.
“Kur qau Niçe” është romani i tij i parë, kur i lindi dëshira për të shkuar fiksion dhe për ta bërë këtë duhej të thellohej në kërkime terapeutike. 
Vendosi të shkruante për Niçen dhe shpejt kuptoi që mënyra më e mirë për ta bërë këtë ishte duke shkruar për Niçen në periudhën më të dëshpëruar të jetës. Siç e pranon edhe vetë autori, më të vështirë e pati të gjente karakterin e përshtatshëm të psikoterapistin e tij. Dhe në një moment iu shfaq Brojeri…
Në Vjenën e viteve 1880, Anna O. ecte çdo mbrëmje drejt shtëpisë së Zhozef Brojer. Sapo ulej në karrigen e drunjtë në dhomën e madhe të mbushur me tablo, ajo niste të fliste e tregonte ankthet e saj. Anna O. dhe e shkuara e saj u kthyen në burim frymëzues kërkimesh jo vetëm për psikologun austriak Brojer, por edhe për mikun e tij Frojdin, ndërsa nxiti pas më shumë se një shekulli krijimin e këtij libri.
Më shumë sesa për një takim hipotetik mes të dyve, ‘Kur qau Niçe” është një rrëfim mbi rrethanat ndonjëherë të pazakonta në të cilat vendosen karakteret njerëzore.